Bazen insan öyle birboşluğa düşer ki ne yaptığını şaşırır. Ben bunu nedense bazen
değilde genelde yapıyorum ve pişman olmam hiçbir şeye yaramıyor. Sadece ben üzülsem yine
iyi etrafımdaki insanları da üzüyor ve onlarında kendilerini kısıtlamasına sebep oluyorum.
Üzdüğüm insanların hepsinden defalarca özür diledim ne kadar daha dilesem de az gelir.
Aslında hepsini o kadar çok seviyorum ki sevdiğimden ne yaptığımı bilemiyorum ve bu sevgi
fazla gelip bünyemin kaldıramamasından dolayı böyle saçmalıyorum.
Çok insan sevdim ve bu sevgimden dolayı çok insan kaybettim. Bazen hırslarıma yenik
düştüm hazmedemediğimden yine de sevdim elimden geldiğince belli etmedim -ne kadar bunu pek
beceremesemde-. Sevdim, seviyordum, sevdim ve yine seveceğim yine insanları üzeceğim yine
haketmeyen insanlara haketmediği şeyler yapacağım. Bunun sonu nereye varacak bilmiyorum
fakat gördüğüm zaman bütün iç organlarımın boşaldığını hissediyorum ve bunu hissettiğim
sürece devam edeceğini düşünüyorum.
Aşk galiba bu yaşanan olay çünkü başka şekilde tanımlayamıyorum. Belki de
yaşananlardan kaynaklanıyor bu her yerde onu görme her yaptığında onu düşünme ve her
düşündüğünde tebessümle beraberinde gelen gözyaşı damlası. Gülümserken değil ağlarken bile
onu düşünebilmek, oyun oynarken, televizyon izlerken, etrafı gözetlerken, geçen kızlara
yorum yaparken :), su içerken, yemek yerken, yolculuk yaparken, ken ken ken... hayatı
yaşarken her anından onu düşünebilmek güzel birşey belki ama zor oluyor böylesi de be. Her
an yanında hissederken onu isterken onun yanında olmadığını bilmek çok kötü, severken ayrı
kalmak çok kötü o kadar kötü ki hayatı yaşarken onu hatırladığın an buna son vermek geliyor
içimden.
Hiç böyle olmayacak gibiydi sanki hep yanımda kalacak hep benim olacak ve ben hep
onun olacaktım sanki. Telefonla aradığımda aşkım diye açacak yine saçma sapan espriler
yapacak durup dururken didişecek sanki benle. işte bunları daha çok düşündükçe daha çok
kafayı yiyorum bunları düşündükçe ve olmadığını görünce artık kaybettiğimin farkına
varıyorum. Biliyorum hayatta hep kazanmak yok ama benim hayatımda kazanmak yok sanırım aşk
sevgi ve arkadaş konusunda -sözüm meclisten dışarı bir kaç kişiyi tek geçerim hayatımda-.
O kadar çok şey yazılabilirki buraya ama ben bu akşam dinlediğim muhteşem grup
MFÖ'nün etkisi ile bu akşama onların şarkı sözü ile nokta koymak istiyorum zaten bu şarkı
yaşadıklarımı yeterince anlatıyor umudum var benim de ama sönük bir umut yine de olsun benim
hala umudum var...
benim hala umudum var
isyan etsem de istediğim kadar
inat etsem bile bırakmazlar sahibim var
benim hala umudum var
seviyorlar bazen soruyorlar
hayran hayran seyret
ister katıl ister vazgeç
güzel günler bizi bekler
eyvallah dersin olur biter
boyun büküp önünde ağlasam sessizce
şu garip gönlüm affolur mu?
bu fırtına durulur mu?
benden adam olur mu?
korkarım aşka zararım dokunur mu?
elvada sana yeter tamam
bitsin artık bu dram bu fotoroman
ham meyvayız hala
koparmışlar dalımızdan
güzel günler bizi bekler
eyvallah dersin geçer gider
bıraksam kendimi
şöyle oh ne rahat
bu da geçer gülüm
yaşamana bak
alınacak dersler var
sorulacak sorular
bu da geçer gülüm bizden bu kadarn
