Beynimin içinde sürekli sesler var. Hepsi farklı şeyler söylüyor vücudum, bedenim, ruhum ayrı tepkiler veriyor. Davranış bozuklukları başladı uyku düzenim tamamen yok oldu. İnsanlar beni strese sokuyor bu da migren ağrılarımın çoğalmasına sebep oluyor. Kimseyi anlamıyorum herkes sanki sahtekar oldu kendim dahil kimseye güvenim kalmadı. Nefret ediyorum kendimden ve bunun yüzünden kimseyide sevdiğim söylenemez. Konuşamıyorum artık rahatlayamıyorum sanki konuşunca başıma bir bela gelecek gibi hissediyorum. Çalamıyorum artık enstrumanımı akord bile yapamıyorum gibi geliyor sanki sesleri farklı duyuyormuşum gibi geliyor kendime güvenim resmen sıfırın altında. Kimseyi anlamıyorum kimseye anlatamıyorum çok kötü şeyler düşünüyorum kendime sahip çıkmaya çalışıyorum bir yandan da. Beynimdeki sesler artık beni daraltıryor bu sesleri duymak istemiyorum çünkü doğru karar vermemi engelliyorlar. Birinden destek almak istiyorum ama kimseden bu desteği alabileceğime inanmıyorum çünkü çoook fazla güvendiğim insanlardan bile hiç düşünmediğim şeyler gördüm ve duydum onların bana yardım edebileceğini düşünürdüm ama artık onlarında yarım edebileceğine inanmıyorum onlara da güvenim kalmadı. İçimdeki o en büyük en göz kamaştırıcı sese kulak vermek istemiyorum. Üzdüğüm herkesten özrdiliyorum tek tek hepsinden ben iyi bir insan değilim bunu fark ettim ya da fark ettirdiler diyeyim bu daha doğru olur. Heralde herkesten daha karaktersizimki bu kadar yalnız kaldım hiç istemediğim bir noktaya geldim. Umarım bu uçurumun kenarından bir an önce geri dönerim ve aşağı düşmekten kurtulurum. Rüzgar sürekli arkamdan ittiriyor ve her saniye o uçuruma daha da çok yaklaşıyorum hatta artık yaklaşacak bir şey kalmadı kenarındayım dediğim gibi düşmemek için direniyorum. Bu uçurumun kenarına gelene kadar üzdüğüm herkesten af diliyorum… Umarım özrümü kabul edersiniz. Herkes kendini biliyor…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder